Kolka u niemowlaka — kiedy to jeszcze norma, a kiedy warto przyjść

Kolka to jedno z tych określeń, które w gabinecie słyszymy najczęściej — i jedno z najmniej precyzyjnych. Bo „kolka” to nie diagnoza, tylko opis: dziecko płacze długo, często o podobnej porze, podkurcza nóżki, ma napięty brzuch, trudno je uspokoić.

Co jest w normie

Płacz niemowlęcia rośnie mniej więcej do szóstego–ósmego tygodnia życia, a potem stopniowo maleje. To krzywa, którą widać u większości dzieci, także tych zupełnie zdrowych. Wieczorne marudzenie w tym okresie samo w sobie nie oznacza, że coś jest nie tak.

Warto to wiedzieć, bo rodzice często słyszą sprzeczne rady i zaczynają szukać przyczyny tam, gdzie jej nie ma — zmieniają mleko, eliminują produkty z własnej diety, kupują krople.

Kiedy warto poszukać przyczyny

Są jednak sytuacje, w których płacz nie jest samotnym objawem. Warto zwrócić uwagę, jeśli obok niego pojawia się:

• wyraźną asymetrię — dziecko stale odwraca głowę w jedną stronę, w drugą z oporem
• trudność z chwytem piersi albo bolesne karmienie
• silne ulewanie, prężenie się przy jedzeniu
• napięcie, które utrzymuje się także wtedy, gdy dziecko jest spokojne
• trudność z odkładaniem — dziecko śpi tylko na rękach

Ten zestaw pojawia się razem częściej, niż wynikałoby z przypadku. Zwykle stoi za nim napięcie związane z przebiegiem porodu albo z ułożeniem w ostatnich tygodniach ciąży.

Co robimy na wizycie

Pierwsze spotkanie to w dużej części rozmowa: przebieg ciąży i porodu, sposób karmienia, sen, rytm dnia. Potem badanie — ocena napięcia i ruchomości dotykiem.

Sama praca jest bardzo delikatna. To nie są gwałtowne ruchy; wiele dzieci przy tym zasypia. Zwykle proponujemy też konkretne rzeczy do zrobienia w domu: sposób noszenia, ułożenie do snu, drobne zmiany w pozycji przy karmieniu.

Kiedy najpierw do pediatry

Osteopatia nie zastępuje diagnostyki lekarskiej. Jeśli dziecko traci na wadze, ma gorączkę, krew w stolcu, wymioty chlustające albo wyraźnie słabnie — najpierw pediatra, i to bez czekania.